2944716419_ed0b138179_o

Het Consultatiebureau wordt in de volksmond vaak het Consternatiebureau genoemd, en dat is niet voor niks. Een baby wordt vanaf een paar weken oud al in grafiekjes en tabelletjes geplaatst en oh wee als ze er toch boven of onder zitten.

Dit zorgt voor veel onrust bij ouders.

Eigenlijk gebeurt dit al vanaf de 20 weken echo… Het rode balletje in zo’n balkje die aangeeft of de lengte van je baby, de omvang van het buikje, het hoofdje, en de lengte van de beentjes binnen het gemiddelde vallen. Bij ons zoontje was de omtrek van zijn hoofd zo ver bovengemiddeld dat we het rode balletje bijna op de achterkant van het papier moesten zoeken. Nachtmerries heb ik er van gehad. Zag constant een baby voor me met een hoofd ter grootte van een skippybal en laat dat nou vaak nét het eerste gedeelte zijn dat je er uit mag persen. Achteraf was onze zoon 7 pond en had een prachtig mooi klein koppie met zwart haar. Paniek om niks dus. Hij was perfect! Het voelde overigens wél alsof er een skippybal uit moest, maar dat terzijde…

Misschien moeten we de grafiekjes en de hokjes wat meer naar de achtergrond verplaatsen en weer het kind en zijn ouders gaan zien. Wat voor indruk maakt het kindje? Hoe ontwikkelt hij zich? Hoe zien de ouders hun kindje en maken ze zich ergens zorgen over? Waarin willen de ouders graag advies? Wat gaat al heel goed?
Zou dat niet veel prettiger zijn? Dat jullie als ouders daadwerkelijk gehoord en gezien worden?

En tóch is zo’n groeicurve wel een mooie richtlijn, maar krijgt het een nare bijsmaak omdat er een oordeel aan wordt gehangen. Té licht of té zwaar, sneller of langzamer dan het gemiddelde kind, het is niet gauw goed.
Onze zoon is bij het CB inmiddels gelabeld als stabiel stevig, altijd fijn. Willem is een gezonde, stronteigenwijze, kapot grappige, sociale, driejarige peuter die goed in zijn stabiel stevige vel zit, en dat vind ik veel belangrijker.

En ik weet het, het CB is niet verplicht. Maar het is wél leuk om zo’n groeiboekje bij te houden voor later en het staat zo slordig wanneer dit niet is ingevuld, toch? Dus op naar het Consternatiebureau.

Guusje (14 maanden) mocht weer voor haar APK naar het CB. Het begint met het opzoeken van het groeiboekje, want dat ben ik werkelijk áltijd kwijt. Zoals ik eigenlijk altijd alles kwijt ben. Bepakt en bezakt met twee kinderen op naar het CB. Vergeet namelijk ook 9 van de 10 keer de afspraak zelf, dus heb nooit oppas voor m’n andere draak en die sleep ik daarom gewoon mee.

Wanneer je de deur opent naar het CB voelt het alsof je regelrecht de vlindertuin binnenstapt! Je zou er gerust sinaasappelbomen kunnen planten. Het is daar zó knetterheet binnen. Ik gok zo’n graad of 47. Dan heb je bij ons CB, aan de zijkant de welbekende ”hokjes” waar je je kind mag aan- en uitkleden. Als een soort legbatterij-kip kijkt Guusje mij met haar grote blauwe ogen aan: ”Waar bén ik en wát gaat er gebeuren?” Ik heb ondertussen bij het uittrekken van haar eerste schoentje al een zweetsnor van heb ik jou daar en een kop als een tomaat. Wat een temperatuur zeg. Het helpt waarschijnlijk ook niet bepaald mee dat ik 28 weken zwanger ben.

Ondertussen breekt Willem daar de hele keet af, maar door z’n charismatische glimlach vinden ze het allemaal nog grappig ook. Ik schaam me natuurlijk kapot, maar goed, ik moet m’n dochter uitkleden want ze moet gewogen en gemeten worden. Wanneer ik haar luier heb afgedaan piest ze zichzelf tot in haar nekhaar onder. Gelukkig krijg ik wat papieren doekjes om de boel ff lekker hygiënisch schoon te vegen…

Guusje laat ik rondbanjeren in haar ondergoed, tot verbazing van andere moeders want die hebben hun kinderen keurig in een badjasje geknoopt. Dat staat namelijk ín het groeiboekje, maar aangezien het hier binnen aanvoelt alsof er continu een hete föhn aanstaat vind ik het ietwat overbodig om mijn dochter ook nog eens een badjasje aan te trekken. Kon dat ding ook nergens vinden trouwens.

Guusje wordt onderzocht door de kinderarts en dat zint haar uiteraard niet. Ze moet een lampje volgen met haar ogen of weet ik veel wat de intentie is. Guusje draait zich in standje wokkel en volgt helemaal niks meer. Ze wil namelijk rennen, klimmen en op ontdekking. Zo’n lampje vindt ze hooguit 3 seconden grappig en denkt daarna ”Ajuu, volg lekker zelf dat lampje, ik ga ff kijken wat er hier nog meer te doen is.” Maar zo’n kinderarts geeft niet op hoor, die haalt werkelijk alles uit de kast zodat Guusje wel naar het lampje kijkt, en dit ondergaat ze al schreeuwend en nog steeds in standje wokkel. Wat een gedoe man!

Dan komt het bakje met blokjes. Of ze al iets in en uit het bakje kan doen en of ze al kan geven en nemen. Guusje pakt er een blokje uit en de kinderarts vraagt aan haar of zij ’m mag hebben. Ja hoor, en hoe! Guusje smijt haar het blokje snoeihard bovenhands toe, ze zegt nog net niet ”HIER heb je je blokje!” Guusje is er klaar mee en de APK zit er voorlopig weer op.

Luister heel goed naar je eigen gevoel wanneer je een advies krijgt van wie dan ook.
Diep van binnen weet je heel goed of dit advies wel of niet bij jullie past.
Het zal je uiteindelijk helpen om de beste beslissingen te nemen voor jou en je kleintje.