De Tuinland

Zullen we ff met z’n allen naar Tuinland tuin gaan?

Mijn man vroeg zich al direct af of dit wel een goed idee zou zijn ivm met onze dochter die met haar 20 maanden een flinke peuter pubertijd doormaakt. Eigenlijk is het een heerlijk vrolijk meisje die je de oren van de kop af kletst en met haar prachtige ogen iedereen betovert. Sinds een maandje is er echter iets of wat veranderd in d’r gedrag en kennen we ons meisje zowat niet weer. Ja ja het is een fase, ik weet het. Eigenlijk hangt de eerste paar jaar van een kind van fases aan elkaar. Eindelijk hebben ze weer een ”sprongetje” achter de rug en zijn ze maar liefst 4 weken gezellig en dan dient de volgende ”sprong” zich weer aan en begint het gegil weer van voor af aan.
GE-NIE-TEN!

Eigenlijk gedraagt Guusje zich de afgelopen maand écht AFSCHUWELIJK maar dat is natuurlijk not done om dat zo te zeggen. Maar het is nou eenmaal zo. Ik zal het even kort toelichten.
De ranja moet in de roze beker want uit een andere beker drinkt ze gewoon niet. Ze vertikt het gewoon en schreeuwt nét zo hard totdat we uiteindelijk maar toegeven omdat we bang zijn dat ze haar stembanden dusdanig vernielt waardoor ze voor de rest van haar leven als een chipmunk praat. Ze zegt ook niets meer op een normaal volume. Ze schreeuwt gewoon ipv gewoon te praten. Als Hendrik Jan (zanger/gitarist van beroep) een liedje zingt schreeuwt ze direct STOOOOOOP!!!! NIETTOEN PAPAAAAAA!!!!! NEEEEE!!!!! De boterham moet wel of niet in stukjes, hangt er vanaf wat we hebben gedaan want dat is uiteraard altijd nét de verkeerde keuze! Ze weigert haar avondeten want dat vindt mevrouw ineens SIES. Aankleden lijkt meer op een wedstrijd worstelen in combinatie met een oorverdovend gekrijs. En eigenlijk gaat dit zo’n beetje de hele dag door, echt kapot gezellig dus… Wanneer ze met schreeuwen niet genoeg bereikt, stort ze zich met een heleboel drama op de grond, en als je d’r op wilt pakken gooit ze haar armen de lucht in en maakt ze zich zo stijf als een plank en lijkt ze 140 kilo te wegen. Optillen is dus bijna onmogelijk! Soms zie ik mezelf terug in haar gedrag. Mede omdat mijn ouders mij er bij elke woedeaanval aan helpen herinneren ”Dat ik vroeger precies zó was”. Vaak lach ik erom en vertel ik Guusje hoeveel ik van haar hou STOOOOOOP…. Hoe mooi ze is als ze zo boos kijkt NIETTOEN en dat ik altijd van haar hou, ook als ze zo boos doet MAMAAAAA STOOOOOOP!!
Haar haartjes lijken nog wat op een bossie strotouw en wanneer ze boos wordt, wordt haar haar ook ineens statisch. Dus ze schreeuwt eigenlijk non-stop, laat zich vallen wanneer het haar niet zint en haar haren zien eruit alsof ze met haar vingers in het stopcontact heeft gezeten. En met dat totaalplaatje gingen wij ”gezellig” naar fucking Tuinland!!

De eerste 5 minuten ging het prima want ze zat in het wagentje. Totdat ze daar klaar mee was….Met een ”nee, blijf maar gewoon even zitten” nam ze begrijpelijkerwijs géén genoegen en schreeuwde daar de héle Tuinland bij elkaar. ”Ach laat haar maar even lopen” zeg ik tegen m’n man die met angst in zijn ogen en zweet in z’n bilnaad naar de prachtig opgebouwde kerstafdeling kijkt. Dom idee van me natuurlijk, want ze zat inderdaad écht OVERAL aan! De kerstmannenpoppen moesten worden geknuffeld, aan de kerstballen moest gelikt worden of in ieder geval worden aangeraakt, ze gilde bij alle rendieren PAARD en stormde er vervolgens op af (er dwars doorheen), ze rende er constant vandoor en het liefste met een gestrekte arm door de kerstversiering heen zodat alles van de kant af werd getrokken, er werd een hap genomen uit een kaars en tot slot heeft ze drie lichtgevende paddestoelen uit een soort van ”gezellig foto-hoekje” getrokken en vernielde ze daarmee ook het mooie landschap wat bestond uit mos, nepsneeuw en de eekhoorntjes, die er met enige precisie neer waren gezet…. Ze was uiteraard ook totaal niet van plan om die paddestoelen terug te zetten, wat dus voor de volgende woede-aanval zorgde. Dit gebeurde allemaal onder het toeziend oog van het personeel daar, maar ook door een vader met twee dochters van ongeveer 4 en 6 die wél keurig bij papa in zijn winkelwagentje bleven zitten. Hij bekeek het ook constant uitvoerig en schudde daarbij geïrriteerd zijn hoofd en keurde ons af met zijn veroordelende blik. Wát een ontzettende eikel! In mijn gedachten sleurde ik hem aan zijn neusharen dwars door de knabbelstokjes voor de cavia’s maar in werkelijkheid negeerde ik hem heel volwassen.
Maar goed, wij waren genezen en na 20 mintuten stonden we dan ook weer buiten met het hele gezinnetje en beloofden we elkaar plechtig dat we dit voorlopig niet weer zouden doen. Guusje was inmiddels al weer gekalmeerd en met dat ik haar in de autostoel zette zegt ze ”aai mama” en aait ze me over m’n knalrode bezwete gezicht. God wat hou ik toch veel van dat kind! En wat past ze perfect in ons gezin!