Je wordt er alleen maar rijker van…

En dan wordt ineens je onderbuikgevoel bevestigd bij de 20 weken echo… De hele zwangerschap voelde ik dat er iets niet in de haak was met ons kleintje. Waar onze andere kinderen zich al vroeg meldden in mijn buik met hun getrappel voelde ik bij 18 weken nog steeds helemaal niets. Zou ze niet durven? Of zou er echt iets aan de hand zijn met haar?
Enigszins nerveus reden we richting Zwolle voor onze 20 weken echo. Toen de echoscopiste haar rechterhandje niet in beeld kreeg, grapte ik dat ‘ie er dan gewoon niet aanzat. Het lachen verging ons direct toen ze zei “Daar zeg je me wat Martine, ik zie geen rechter handje. Jullie kindje mist haar rechter handje en een deel van haar onderarm”.
Ik begon te huilen, mijn onderbuikgevoel was dus gegrond. Mijn moederhart huilde! Ik voelde me schuldig… Wat had ik verkeerd gedaan? Wat als ik dingen anders had gedaan? Zal ze heel erg gepest worden? Wordt ze straks uitgelachen door een stelletje dronken pubers als ze met haar vriendinnen aan het stappen is? Hoe zal ze over zichzelf denken?
Hendrik Jan onderbrak deze gedachtes met “Ach ze treft later in ieder geval een leuke kerel die haar volledig neemt zoals ze is”. Een enorme golf van liefde voor haar overspoelde me onmiddellijk. Het is maar een onderarmpje, zij weet niet beter en wij zijn de allerbeste ouders van de wereld om haar hierin te mogen begeleiden. Niets is onmogelijk voor haar en haar doorzettingsvermogen zal enorm zijn. Ik voelde me ineens zo ontzettend dankbaar dat wij haar ouders mochten zijn. Wij gaan ons meiske met net zoveel liefde en empathie opvoeden als onze andere drie. En al die zorgen die ik over ons meisje heb, hebben alle andere ouders ook. 
Alleen is dat nog niet voelbaar bij een “normale” 20 weken echo. Die hobbels manifesteren zich later in het leven pas.

“Wat ben je welkom mooi meissie…”

Twee weken later hadden we een gesprek bij de klinisch geneticus. Een klinisch geneticus houdt zich onder meer bezig met het opsporen van erfelijke aandoeningen. Wij dachten meer antwoorden te kunnen krijgen van haar m.b.t het ontstaan van haar “lucky finn”. Was het afgekneld door een amnion streng? Was het gewoon niet gegroeid? Welke redenen waren er nog meer waarom haar armpje zicht niet verder had ontwikkeld? Het gesprek liep totaal anders dan gedacht.
Het kwam erop neer dat het alleen een missend onderarmpje kon zijn, maar we moesten ook rekening houden met een aantal andere syndromen die varieerden van een lichtelijk verstandelijke beperking, tot zwaar verstandelijke beperkt en een syndroom waar direct acute leukemie ontstaat en haar leventje zou bestaan uit een aaneenschakeling van chemo’s. BAM…. Daar lag ik… Van mijn roze wolk gedonderd. Het enige wat als een huis overeind bleef staan was onze liefde voor elkaar en voor ons meisje. 
In onze ogen is ze geweldig, hoe dan ook. Het lastige hieraan is met name de onzekerheid die het met zich meebrengt. We weten niet hoe dit zal verlopen. Daar kunnen ze ons niets over zeggen, geen enkele echo of test kan ons uit deze onzekerheid halen. We wachten af totdat we haar voor het eerst in onze armen zullen sluiten.

Inmiddels zijn we bijna 5 weken verder en ondanks alle onzekerheid staan we als een huis. De roze wolk heb ik gelukkig weer kunnen betreden en ons meiske trappelt er vrolijk op los. Ik geniet van elke beweging in mijn buik en wat ben ik trots op haar en ons als gezin. Ik heb al zo’n intense band met haar, echt heel erg bijzonder. Wat ben je welkom mooi meissie…

Wat kijken we naar je uit…
We worden er alleen maar rijker van…

Door Martine Bökkers – Jansen van Moederhart en Je geboorte in kaart